ΕΙΔΗΣΕΙΣ

2/9/19

Εκτίμηση και Αντιμετώπιση Τραυματία - Βήμα Β (Breathing) - Αναπνοή (Αερισμός) (Μέρος Τρίτο)




Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2019
EKABNews

Εκτίμηση και Αντιμετώπιση Τραυματία - Βήμα Β (Breathing) - Αναπνοή (Αερισμός) (Μέρος Τρίτο)
diasostesrodou.blogspot.com

Επιμέλεια Κειμένου
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ ΡΟΔΟΥ


Το πρώτο βήμα είναι η αποτελεσματική παροχή οξυγόνου στους πνεύμονες του τραυματία με στόχο τη διατήρηση του αερόβιου μεταβολισμού. Ο ανεπαρκής αερισμός των πνευμόνων μπορεί να οδηγήσει σε υποξία και διαταραχή της οξυγόνωσης των ιστών.
Εφόσον ο αεραγωγός του τραυματία είναι βατός, η ποιότητα και η ποσότητα της αναπνοής του (αερισμός) μπορεί να αξιολογηθεί ως εξής:

1. Ελέγξτε αν ο τραυματίας αναπνέει.

2. Εάν δεν αναπνέει (δηλαδή είναι απνοϊκός), αρχίστε αμέσως την υποβοήθηση της αναπνοής με τη βοήθεια συσκευής μάσκας-ασκού (γνωστής και ως ambu) και χορηγήστε συμπληρωματικό οξυγόνο πριν συνεχίσετε την εκτίμηση.

3. Βεβαιωθείτε ότι ο αεραγωγός του τραυματία είναι βατός, συνεχίστε την υποβοήθηση του αερισμού και προετοιμαστείτε για την εισαγωγή στοματοφαρυγγικού, ρινοφαρυγγικού ή υπεργλωττιδικού αεραγωγού, διασωληνώστε τον ασθενή ή χρησιμοποιήστε κάποιο άλλο μηχανικό μέσο για να εξασφαλίσετε τον αεραγωγό. Ο αριθμός των αναπνευστικών κινήσεων που εκτελεί ο τραυματίας ή των υποβοηθούμενων αναπνοών που χορηγούνται ονομάζεται «αναπνευστική συχνότητα» ή «συχνότητα αερισμού».

Θα πρέπει να ληφθεί όμως υπόψη ότι ο όρος αερισμός αναφέρεται στη διαδικασία της εισπνοής και της εκπνοής, ενώ η αναπνοή συμπεριλαμβάνει και τη φυσιολογική διαδικασία της ανταλλαγής αερίων μεταξύ των αρτηριών και των κυψελίδων.

4. Αν ο τραυματίας αναπνέει, πρέπει να εκτιμηθεί η επάρκεια της συχνότητας και του βάθους της αναπνοής του για να διαπιστωθεί αν διακινεί αρκετό όγκο  αέρα και να αξιολογηθεί η οξυγόνωσή του. Βεβαιωθείτε ότι ο τραυματίας δεν είναι υποξικός και ότι ο αρτηριακός κορεσμός οξυγόνου είναι μεγαλύτερος από 90%. Ανάλογα με τις ανάγκες, μπορεί να χορηγηθεί συμπληρωματικό οξυγόνο προκειμένου να διατηρηθεί ένα επαρκές επίπεδο κορεσμού.

5. Παρατηρήστε εάν ο θώρακας του τραυματία κινείται και, εφόσον έχει τις αισθήσεις του, ακούσετε την ομιλία του για να αξιολογήσετε αν μπορεί να μιλήσει χωρίς δυσκολία και να ολοκληρώσει μια πρόταση.



Η αναπνευστική συχνότητα ενός τραυματία μπορεί να καταταχθεί σε μία από τις εξής πέντε κατηγορίες:
1. Άπνοια. Ο τραυματίας δεν αναπνέει.

2. Βραδεία. Μια πολύ βραδεία αναπνευστική συχνότητα μπορεί να είναι ενδεικτική ισχαιμίας (μειωμένης παροχής οξυγόνου) στον εγκέφαλο. Αν η αναπνευστική συχνότητα είναι μικρότερη από 10 αναπνοές/ λεπτό (βραδύπνοια), θα πρέπει είτε να υποβοηθηθεί είτε ο διασώστης να αναλάβει την ολική υποστήριξη της αναπνοής με συσκευή μάσκας-ασκού. Κατά την υποβοήθηση ή ολική υποστήριξη του αερισμού με συσκευή μάσκας-ασκού θα πρέπει να χορηγείται συμπληρωματικό οξυγόνο για να εξασφαλιστεί κορεσμός οξυγόνου μεγαλύτερος από 90%.


3. Φυσιολογική. Ακόμα και όταν η αναπνευστική συχνότητα είναι μεταξύ 10 έως 20 αναπνοές/λεπτό (ξύπνοια, η φυσιολογική αναπνευστική συχνότητα για έναν ενήλικα), ό διασώστης θα πρέπει να παρακολουθεί στενά τον τραυματία για πιθανή μεταβολή. Παρότι ενδεχόμενα φαίνεται σταθερός, μπορεί και πάλι να έχει ένδειξη για χορήγηση συμπληρωματικού οξυγόνου.


4. Γρήγορη. Εάν η αναπνευστική συχνότητα είναι μεταξύ 20 έως 30 αναπνοές/λεπτό (ταχύπνοια), ο τραυματίας
πρέπει να παρακολουθείται στενά και να αξιολογείται λίγο αργότερα για τυχόν βελτίωση ή επιδείνωση. Το ερέθισμα για την αύξηση της αναπνευστικής συχνότητας μπορεί να είναι η συσσώρευση διοξειδίου του άνθρακα ή η μείωση του οξυγόνου στο αίμα. Όταν ένας τραυματίας εμφανίζει μη φυσιολογική αναπνευστική συχνότητα πρέπει πάντα να διερευνάται η αιτία.

Η ταχύπνοια υποδηλώνει πως το οξυγόνο που φθάνει στους ιστούς του οργανισμού δεν είναι αρκετό. Αυτή η έλλειψη οξυγόνου ενεργοποιεί τον αναερόβιο μεταβολισμό και, τελικά, προάγει την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα.

Ένα σύστημα αυτορρύθμισης που διαθέτει ο οργανισμός αναγνωρίζει τα αυξημένα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα και επιταχύνει τις αναπνευστικές κινήσεις με σκοπό να αποβάλλει με την εκπνοή αυτό το πλεόνασμα.

Ως εκ τούτου, η αυξημένη συχνότητα αερισμού μπορεί να υποδεικνύει ότι ο ασθενής χρειάζεται καλύτερη αιμάτωση, περισσότερη οξυγόνωση ή και τα δύο.

Ενδείκνυται συνεπώς η χορήγηση συμπληρωματικού οξυγόνου για επίτευξη κορεσμού οξυγόνου στο αρτηριακό αίμα 900/0, τουλάχιστον μέχρι να εκτιμηθεί η γενική κατάσταση του τραυματία.

Ο διασώστης πρέπει να επανελέγχει συχνά την ικανότητα του τραυματία να διατηρεί επαρκή αερισμό και να είναι σε εγρήγορση για τυχόν επιδείνωση της γενικής κατάστασής του.

5. Υπερβολικά γρήγορη. Αναπνευστική συχνότητα που υπερβαίνει τις 30 αναπνοές/λεπτό (σοβαρή ταχύπνοια) δείχνει υποξία, αναερόβιο μεταβολισμό ή και τα δύο, καθώς και επακόλουθη οξέωση. Θα πρέπει άμεσα να ξεκινά υποβοήθηση του αερισμού με συσκευή μάσκας-ασκού και χορήγηση συμπληρωματικού οξυγόνου, με στόχο την επίτευξη κορεσμού οξυγόνου.

H αναζήτηση της αιτίας της ταχύπνοιας πρέπει να αρχίσει άμεσα για να διαπιστωθεί αν οφείλεται σε ανεπαρκή οξυγόνωση ή σε ανεπαρκή μεταφορά ερυθρών αιμοσφαιρίων στους ιστούς.

Οι τραυματισμοί που μπορούν να διαταράξουν σημαντικά την οξυγόνωση και τον αερισμό είναι:

ο πνευμοθώρακας υπό τάση,

ο ασταθής θώρακας με πνευμονική θλάση,

ο μαζικός αιμοθώρακας και

ο ανοιχτός πνευμοθώρακας.

Μόλις αναγνωριστεί η αιτία, ο διασώστης θα πρέπει να προβεί άμεσα στις ενδεικνυόμενες ενέργειες για να επιλυθεί το πρόβλημα.

Σε έναν τραυματία με διαταραχή του αερισμού, αποκαλύψτε, παρατηρήστε και ψηλαφήστε γρήγορα το θώρακα. Στη συνέχεια, ακροαστείτε τους πνεύμονες για τυχόν μείωση ή απουσία του αναπνευστικού ψιθυρίσματος ή παθολογικούς αναπνευστικούς ήχους. Στις κακώσεις που μπορεί να προκαλέσουν διαταραχή του αερισμού περιλαμβάνονται ο πνευμοθώρακας υπό τάση, οι κακώσεις του νωτιαίου μυελού και οι τραυματικές εγκεφαλικές κακώσεις. H διάγνωση ή η υποψία τέτοιων κακώσεων θα πρέπει να τίθεται ήδη κατά την πρωτοβάθμια εκτίμηση και συνεπάγεται ανάγκη για άμεση έναρξη της αναπνευστικής υποστήριξης.

Κατά την εκτίμηση της κατάστασης του αερισμού ενός τραυματία, εκτός από τη συχνότητα, αξιολογείται και το βάθος των αναπνευστικών κινήσεων.

Ένας τραυματίας μπορεί να αναπνέει με φυσιολογική συχνότητα, δηλαδή να έχει 16 αναπνοές/λεπτό, αλλά να έχει πολύ μειωμένο βάθος αναπνοών.

Αντιστρόφως, ένας τραυματίας μπορεί να έχει κανονικό βάθος αερισμού, αλλά αυξημένη ή μειωμένη αναπνευστική συχνότητα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να είναι δύσκολο ακόμη και για έναν έμπειρο διασώστη να διακρίνει ένα πρόβλημα αεραγωγού από ένα πρόβλημα αερισμού. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορεί να γίνει προσπάθεια διασφάλισης της βατότητας του αεραγωγού. Εάν το πρόβλημα παραμένει μετά από τη διαχείριση του αεραγωγού, το πιθανότερο είναι να υπάρχει πρόβλημα στον αερισμό.

PHTLS

Επιμέλεια Κειμένου
Παναγιώτης Σπανός
Διασώστης ΕΚΑΒ Ρόδου


Δημοσιεύτηκε 26/8/2019

About " "

Το EKABNews έχει δημιουργηθεί και υποστηρίζεται από εργαζόμενους του ΕΚΑΒ με σκοπό την συγκέντρωση των δημοσιευμάτων που αφορούνε την υπηρεσία και όχι μόνο.. Η ενημέρωση των συναδέλφων , η παρουσίαση διάφορων θεμάτων που αφορούνε τον χώρο, η προβολή των τοπικών νέων ανά παράρτημα, αλλά και η γενικότερη προβολή του ΕΚΑΒ.. είναι μερικοί από τους στόχους της σελίδας. Ευχαριστούμε για την υποστήριξη!

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε τους φίλους αναγνώστες:

ΟΧΙ SPAM,
ΟΧΙ GREEKLISH,
ΟΧΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

Παρακαλούμε το σχόλιό σας να είναι σχετικό με την παραπάνω ανάρτηση.
Γενικές απορίες μόνο στη σελίδα μας στο facebook.

 
Copyright © 2013 EKABNews