ΕΙΔΗΣΕΙΣ

9/4/21

Με λένε Νεφέλη, αλλά για κάποιο λόγο, με φωνάζουν Έλλη..

 

Σάββατο, 10 Απριλίου 2021

EKABNews

 

Με λένε Νεφέλη, αλλά για κάποιο λόγο, με φωνάζουν Έλλη..

10/04/2021


Γράφει η Ιωάννα Νίτσιου


Κύριε Βασίλη

Με λένε Νεφέλη, αλλά οι γονείς μου, για κάποιο λόγο που δεν ξέρω, με φωνάζουν Έλλη. Είμαι 6 χρονών και κάτι και πηγαίνω στην Α΄ Δημοτικού, αλλά όχι σε κανονικό σχολείο. Πήγαινα, σε ένα, που είναι κοντά στο σπίτι μου στο Περιστέρι, στο 8ο, δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά αυτή η κυρία με τα μαύρα μαλλιά που φοράει ένα μεγάλο κολιέ στο λαιμό και βγαίνει κάθε λίγο στην τηλεόραση, αυτή που τη λένε Υπουργό, μετά από λίγο καιρό, είπε σε όλους τους γονείς, "τα παιδιά θα κάνουν μάθημα στον υπολογιστή και δε θα πηγαίνουν στο σχολείο.. Κι έτσι, δεν ξαναπήγα και με έναν περίεργο τρόπο, κάνω τα μαθήματά μου στον υπολογιστή. Καλά που πρόλαβα και γνώρισα τη δασκάλα μου την κυρία Αντιγόνη, κι έκανα και φίλες. Τη Ζωή, την Έφη και τη Γεωργία. Καλά, με όλα τα παιδιά παίζαμε, αλλά αυτές είναι οι καλύτερές μου. Τώρα, έχω συμμαθητή μου και τον υπολογιστή και δεν παίζω στο προαύλιο του σχολείου, ούτε η μαμά, μου λέει κάθε πρωί, να μην ξεχάσω να φάω το τοστ που μου έφτιαχνε. Τουλάχιστον γλύτωσα από αυτό...

Εμείς, κύριε Βασίλη στο σπίτι μας, δεν είχαμε υπολογιστή, γιατί ο μπαμπάς μου και η μαμά μου έλεγαν, πως θα κάθομαι εκεί με τις ώρες και θα χάλαγα τα μάτια μου. Είχαν όμως τα κινητά τους και δεν τους ένοιαζε που εγώ δεν είχα. Γι αυτό, όταν εκείνη η κυρία Υπουργός, είπε να κάνουμε μάθημα στον υπολογιστή, οι γονείς μου, άρχισαν να φωνάζουν με κάτι ακαταλαβίστικα λόγια και να παίρνουν τηλέφωνο από δω κι από κει και να λένε συνέχεια για τον υπολογιστή. Τελικά, μας έδωσε ο θείος μου ο Τάκης, έναν παλιό που δεν ήθελε ο γιος του. Βασικά, μας τον χάρισε, κι από τότε, κάνω μάθημα στον υπολογιστή και μετά κάθομαι και βλέπω και κάτι παιδικά Αλλά έχω δει καμιά φορά και τη μαμά μου να κάνει γυμναστική, βλέποντας στον υπολογιστή μία γυμνάστρια.

Η μαμά κι ο μπαμπάς δουλεύουν στο ΕΚΑΒ και είναι διασώστες. Το ξέρετε το ΕΚΑΒ κύριε Βασίλη; Με είχαν πάει μια φορά σε μια γιορτή και είδα και τα ασθενοφόρα. Στη γιορτή πήρα για δώρο μια πλαστική κούκλα, αλλά μετά από λίγο χάλασε... Είδα τα ασθενοφόρα που δουλεύουν οι γονείς μου και ήταν πολύ παλιά. Είπα τότε: Πω, πω...Τι παλιατζούρες είναι αυτές; αλλά ο μπαμπάς μου εκείνη την στιγμή, γύρισε το κεφάλι του και είπε γεια σε κάποιον, χωρίς ευτυχώς να με ακούσει..

Πιο παλιά, πιο πιο παλιά, έβλεπα τη μαμά μου και τον μπαμπά μου, περισσότερο. Με έκαναν και γέλαγα πολυ με τα αστεία τους. Με αγκάλιαζαν, παίζαμε, πηγαίναμε συνέχεια στο σπίτι της Ζωής και της Γεωργίας. Τώρα, βλέπω τη γιαγιά μου περισσότερο, γιατί έρχεται σπίτι μας κάθε μέρα και φεύγει το απόγευμα. Τώρα, που έχουμε όλοι αυτή την αρρώστια με το περίεργο όνομα παρντηνία, κάπως έτσι, δεν τους βλέπω σχεδόν καθόλου. Όλη μέρα, κι όλη νύχτα είναι στη δουλειά, κι όταν έρχονται σπίτι , καμιά φορά μαζί, όλο μου λένε να πλένω τα χέρια μου και δεν έρχονται πολύ κοντά μου, ούτε τους αγκαλιάζω, ούτε τίποτα... Κι έχουν κάνει και εμβόλιο σαν αυτό που έκανα προχτές κι εγώ, κι όλη μέρα πόναγε το αριστερό μου χέρι..Μου το είπαν..

Ξέχασα να σας πω, ότι στην πόρτα του ψυγείου μας, οι γονείς μου αφήνουν κάτι κίτρινα χαρτάκια, που λένε για μένα, αλλά δεν τα καταλαβαίνω πολύ καλά τα γράμματά τους και κάτι λουλουδάκια, μάλλον για να ποτίσει κάποιος τα λουλούδια.

Ευτυχώς, καμιά φορά, η γιαγιά με πηγαίνει στην πλατεία να παίξω με τις φίλες μου. Όμως συνέχεια φωνάζει. Έλλη, μην τρέχεις, Έλλη θα πέσεις, Έλλη έλα να πιείς νερό και νευριάζω. Περνάνε και ασθενοφόρα από την πλατεία, αλλά δεν έχω δει τη μαμά και τον μπαμπά ποτέ. Μόνο, καμιά καμιά φορά, κάτι ανθρώπους μέσα στα ασθενοφόρα, σαν αστροναύτες. Δουλεύουν αστροναύτες στο ΕΚΑΒ, κύριε Βασίλη;

Όταν είναι οι γονείς μου σπίτι, όλο αναστενάζουν και κάθονται στο μπαλκόνι και καπνίζουν.. Μιλάνε πολύ σιγά, μάλλον για να μην τους ακούσω και λένε συνέχεια για κάτι ...σωληνωμένους, που δεν ξέρω τι είναι και κάτι ανθρώπους που πήγανε στα νοσοκομεία.. Θυμάμαι μια φορά είπανε 80, 800, κάτι τέτοιο πάντως. Κι η γιαγιά που δεν ακούει καλά από το δεξί της αυτί, κάθεται πολύ κοντά στην τηλεόραση όταν λένε ειδήσεις, κι αναστενάζει κι αυτή. .

Η μαμά μου, όταν έρχεται σπίτι πρώτη, με ρωτάει αν έφαγα και μετά κοιτάζει τα μαθήματά μου, που τα έχω ολόσωστα. Συνήθως, όταν κάνω μάθημα με τη δασκάλα μου η γιαγιά μου, κάθεται δίπλα μου και πλέκει. Δεν ξέρει από υπολογιστή, αλλά της αρέσει να ακούει. Όμως, χαλάει ο υπολογιστής καμιά φορά και παίρνουμε τηλέφωνο το γιο του θείου μου,

 του Τάκη που μένει δίπλα μας, κι έρχεται και τον φτιάχνει.

Η μαμά κι ο μπαμπάς δεν έχουν το ίδιο πρόσωπο, όπως πριν. Κάποιος εκεί που δουλεύουν κύριε Βασίλη, πρέπει να τους χτυπάει.. Όλο τους το πρόσωπο είναι σαν γρατζουνισμένο και σαν μελανό. Εγώ φοβάμαι και κλαίω, που τους χτυπάνε. Αλλά οι γονείς μου λένε, πως είναι από την στολή του αστροναύτη και τις μάσκες. Μάλλον όμως μου λένε ψέματα, για να μην στεναχωριέμαι. -Πες την αλήθεια κύριε Βασίλη και δε θα το μαρτυρήσω.. Τους χτυπάνε, ε;

Λένε, πως φοράνε αυτή την στολή, για να μην κολλήσουν από αυτήν την παρντηνία, Όχι, όχι, κάποιος τους δέρνει. Αλλά γιατί, δεν ξέρω

Κάποιες φορές, που η μαμά κι ο μπαμπάς δε δουλεύουν και νομίζουν ότι κοιμάμαι, τους ακούω να λένε, ότι δεν έχουμε λεφτά, κι ότι εσείς φταίτε που δεν τους τα δίνετε. Επίσης, λένε, κάτι για βάρη, κι εγώ καταλαβαίνω, ότι μάλλον μιλάνε για ανθρώπους που έχουν βάρος. Εσείς όμως κύριε Βασίλη, θα ξέρετε.  Γιατί όμως, αφού ξέρετε, δεν τους δίνετε λεφτά και μόνο θέλετε να τους δέρνουν οι άλλοι και να μην έχουν  αυτά τα βάρη; Οι περισσότεροι φίλοι του μπαμπά μιλάνε γι αυτά τα βάρη. Γιατί δεν τους αγοράζετε καινούργια ασθενοφόρα, κι έχετε αυτές τις παλιατζούρες; Εγώ έχω δει τι ωραίο αυτοκίνητο έχετε εσεις. Εμένα ο μπαμπάς μου έχει ένα παλιό, που δεν έχει και ωραίες πόρτες.. Τι είναι αυτά τα βάρη που δε θέλετε να τους δώσετε και κάνετε τους γονείς μου να στεναχωριούνται κύριε Βασίλη;

Δε θέλω να έχω το αρκουδάκι μου να κοιμάται δίπλα μου. Θέλω τη μαμά μου. Τουλάχιστον, μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Δε θέλω να φοβάμαι να αγκαλιάσω τους γονείς μου

Δε θέλω να μην πηγαίνω σχολείο και να μην παίζω με τους φίλους μου

Δε θέλω να πλένω τα χέρια μου συνέχεια

Δε θέλω να είναι οι γονείς μου, συνέχεια κουρασμένοι, όταν είναι σπίτι

Δε θέλω να χτυπάνε τους γονείς μου στη δουλειά τους

Δε θέλω να κλαίω τα βράδια στον ύπνο μου

Γι αυτό, κύριε Βασίλη,

Αφήστε λίγο, τους γονείς μου στην ησυχία τους και δώστε τους εκείνα τα βάρη που θέλουν, γιατί φοβάμαι, μήπως από την κούραση δε σας ξαναμιλήσουν. Και τότε, ίσως να κλαίτε κι εσείς, στον ύπνο σας.

Με λένε Νεφέλη, αλλά για κάποιο λόγο, που εσείς ξέρετε, οι γονείς μου με φωνάζουν Έλλη...

Σημ. Όπου βάρη, Βαρέα και Ανθυγιεινά









About " "

Το EKABNews έχει δημιουργηθεί και υποστηρίζεται από εργαζόμενους του ΕΚΑΒ με σκοπό την συγκέντρωση των δημοσιευμάτων που αφορούνε την υπηρεσία και όχι μόνο.. Η ενημέρωση των συναδέλφων , η παρουσίαση διάφορων θεμάτων που αφορούνε τον χώρο, η προβολή των τοπικών νέων ανά παράρτημα, αλλά και η γενικότερη προβολή του ΕΚΑΒ.. είναι μερικοί από τους στόχους της σελίδας. Ευχαριστούμε για την υποστήριξη!

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε τους φίλους αναγνώστες:

ΟΧΙ SPAM,
ΟΧΙ GREEKLISH,
ΟΧΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

Παρακαλούμε το σχόλιό σας να είναι σχετικό με την παραπάνω ανάρτηση.
Γενικές απορίες μόνο στη σελίδα μας στο facebook.

 
Copyright © 2013 EKABNews