ΕΙΔΗΣΕΙΣ

25/5/21

Το Δίκαιο και το....δίκιο!

 

Τρίτη, 25 Μαΐου 2021

EKABNews

 

Γράφει η Ιωάννα Νίτσιου


Το Δίκαιο  και το....δίκιο!

Όλοι μας έχουμε χρησιμοποιήσει τη λέξη δίκιο. Τη χρησιμοποιούμε, σχεδόν καθημερινά. Συνήθως λέμε, έχασα το δίκιο μου, θα το βρω το δίκιο μου, είχα δίκιο, κι ένα σωρό άλλες φράσεις, που δείχνουν την απογοήτευσή μας για την έκβαση ενός γεγονότος. Το δίκιο είναι άλλες φορές υποκειμενικό, κι άλλες, αντικειμενικό. Είναι συναίσθημα, που βγάζει από μέσα μας, οργή και θυμό. Αγανάκτηση και ένταση. Αντίδραση. Κι είναι λογικό. Γιατί, όταν αντικειμενικά τα δεδομένα , «φωνάζουν» ότι έχεις δίκιο, τότε, σκορπάς και γίνεσαι, κάποιος άλλος, που δεν έχει καμία σχέση, με αυτό που στην πραγματικότητα είσαι...

Τη λέξη δίκιο, την άκουσα σε ένα συλλαλητήριο του ΚΚΕ. Το δίκιο του εργάτη. Αυτό το δίκιο, που δεν έχει ακόμη και σήμερα, εκλείψει, από τα συνθήματα στις διαδηλώσεις. Κι είναι απόλυτα λογικό και σωστό. Γιατί ο εργαζόμενος, έχει πάντα, δίκιο, σε ό,τι αφορά τις εργασιακές συνθήκες, την ασφάλειά του, το ωράριό του, τις αμοιβές του κλπ.

Ωστόσο, υπάρχει και το Δίκαιο. Οι κανόνες δηλαδή, που χρειάζεται  το Κράτος και οι Υπηρεσίες του, προκειμένου να λειτουργούν οργανωμένα.. Το ΕΚΑΒ, είναι μία από εκείνες τις Υπηρεσίες, που λειτουργεί, ως φορέας κρατικής εξουσίας, λειτουργώντας με κανόνες, τους οποίους οι εργαζόμενοι, οφείλουν να εφαρμόζουν. Αλλά, δεν υπάρχουν μόνο κανόνες, υπάρχουν και υποχρεώσεις προς τους εργαζόμενους. Κι οι εργαζόμενοι, αυτό που ζητάνε, τι είναι; Να υπάρχει ισονομία προς όλους. Να μην υπάρχουν δηλαδή, διακρίσεις και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Να μην είναι αναγκασμένοι να προστρέχουν σε πολιτικά πρόσωπα, ή συνδικαλιστικά, προκειμένου να εφαρμοστούν οι κανόνες. Να μην είναι αναγκασμένοι να περιμένουν μια απάντηση για ένα θέμα τους, περισσότερο από δύο μήνες. Να έχουν κίνητρο, να ασκήσουν με ικανοποίηση τα καθήκοντά τους. Να μην έχουν επιπλέον άγχος, στην καθημερινότητά τους

Μια Υπηρεσία πρώτης γραμμής, οφείλει να έχει τα γρανάζια της, πάντα λαδωμένα. Να μην τρίζουν.

Συνήθως, η καθημερινότητα των εργαζομένων, (αναφερόμενη πάντα στους Διασώστες), αφορά στις μετακινήσεις τους από το ένα ασθενοφόρο σε άλλο, από επείγοντα σε χρόνια, αφορά στη συνεργασία ατόμων, τα Repos, τις άδειες, κλπ. Μικροθεματάκια, ικανά ωστόσο, να βγάλουν το τρένο της Υπηρεσίας, έξω από τις ράγες και να το πετάξουν στον γκρεμό.  Ικανά, να προστρέξει ο εργαζόμενος έξω από κάθε πόρτα, του Προέδρου, του Πολιτικού, του Συνδικαλιστή και πολλές φορές, ακόμη και του Υπουργού, του κάθε, τέλος πάντων, προκειμένου, όπως εκείνος θεωρεί, να βρει το δίκιο του. ΄Ή, αυτό που για εκείνον, είναι το δίκιο.

Είναι όμως, το σωστό αυτό; Γιατί το δίκιο του ενός, μπορεί ταυτόχρονα να είναι, άδικο., για τον άλλον.. Ας το έχουμε κι αυτό, ως παράμετρο... Από την άλλη, τι είναι εκείνο που ωθεί, έναν εργαζόμενο να ενεργήσει, παράτυπα; Η απάντηση είναι  απλή. Η έλλειψη ισονομίας. Σε όλο το Δημόσιο. Γιατί; Διότι όποιος έχει ένα μερίδιο εξουσίας, σε όποια μορφή της, πιστεύει, ότι μπορεί να την ασκεί με το χειρότερο τρόπο. Όλοι; Οχι βέβαια.. Κι εδώ, δεν αναφέρομαι με κανένα τρόπο στον Πρόεδρο του ΕΚΑΒ, για τον οποίο δε θα μπορούσα να είμαι αντικειμενική, επειδή τον αγαπώ, ως άνθρωπο, κι επειδή έχω συνεργαστεί για χρόνια μαζί του και ξέρω, ότι «γουστάρει» το ΕΚΑΒ και τους ανθρώπους του, αλλά για τις υπηρεσίες του ΕΚΑΒ.

Ισως πείτε, μα εκείνος προΐσταται του Οργανισμού...Βεβαίως. Αλλά έχει την επιστασία. Για την τήρηση των κανόνων, υπάρχουν οι Διευθυντές, οι Προϊστάμενοι και οι Υπεύθυνοι., οι οποίοι οφείλουν , να ελέγχουν, εάν και που δεν τηρούνται αυτοί.

Επομένως, εκείνο που χρειάζεται, προκειμένου η Υπηρεσία να είναι αποτελεσματική είναι, οι εργαζόμενοι, να είναι ικανοποιημένοι. Κι αυτό που θα τους κάνει να έχουν κίνητρο είναι, η ΙΣΟΝΟΜΙΑ.

Σε κάθε Υπηρεσία του Δημοσίου, εάν δεν «τρέχουν» οι δομές της, η Υπηρεσία, παραμένει στάσιμη. Δεν εξελίσσεται, με αποτέλεσμα να θυμίζει ταινία της δεκαετίας του ΄60...

Ένα άλλο εξίσου εσωτερικό πρόβλημα, που απασχολεί την καθημερινότητα των εργαζομένων είναι οι μεταθέσεις, κι η αργοπορία των αποφάσεων, σε βαθμό κακουργήματος. Σε τέτοιο δε βαθμό, που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σε κάποιες περιπτώσεις, έχουν ξεχάσει, ότι υπέβαλαν αίτηση. Θα μου πείτε, πως συσσωρεύονται αιτήσεις, εξ αιτίας του γεγονότος, ότι το Υπηρεσιακό Συμβούλιο δε συνεδριάζει συχνά, κι έτσι πολλές φορές, εξ αιτίας άλλων θεμάτων, όταν συνεδριάζει, απλά αναβάλει τη συζήτησή τους.

Ωστόσο, το πρόβλημα, δεν εστιάζεται σε αυτό στο σημείο, αλλά στην ισονομία. Δεν υπάρχει αίσθημα δικαιοσύνης στα αιτήματα των εργαζομένων, που αιτούνται μεταθέσεων. Όχι σήμερα, που όλοι οφείλουν να σκέφτονται αποκλειστικά και μόνο, πως θα σωθούμε από την Covid-19 και πως θα παραμείνουν ασφαλείς οι ίδιοι, κατά την άσκηση του λειτουργήματός τους. Ανέκαθεν συνέβαινε αυτό. Κι αυτό πιστεύω, ότι οφείλεται, στην οργάνωση των υπηρεσιών, σε όλα τα επίπεδα.

Οι αποφάσεις, με κανένα τρόπο, δεν πρέπει να αδικούν τον εργαζόμενο, ούτε και να τον απογοητεύουν δημιουργώντας του δυσφορία. Επίσης, για κανένα λόγο, δε θα πρέπει να περνά το χρονικό διάστημα των δύο μηνών που ορίζεται εκ του νόμου, για να του γνωστοποιηθεί. Ούτε βέβαια και να μην ειδοποιείται πολλές φορές, ότι υπάρχει μια γνωστοποίηση που τον αφορά.

Άλλο είναι, ο εργαζόμενος που υποβάλλει αίτηση για μετάθεση να πληρεί  τα κριτήρια, αλλά οι συνθήκες, όπως αυτές που βιώνουμε, συμπεριλαμβανομένων και της έλλειψης προσωπικού, να επιβάλλουν να παραμένει στην Υπηρεσία και η αίτησή του, αντικειμενικά να απορρίπτεται, κι άλλο , ενώ τα πληρεί και οι συνθήκες είναι πρόσφορες, να μην ικανοποιείται.

Γνωρίζω περιπτώσεις εργαζομένων στο ΕΚΑΒ, που καθημερινά, διανούσαν και διανύουν χιλιόμετρα, προκειμένου να είναι συνεπείς στα καθήκοντά τους. Μα, θα πει κάποιος, το γνώριζε όταν ήρθε στην Υπηρεσία. Αυτή είναι η θέση του. Σωστά. Οι κανόνες όμως και οι νόμοι, αξία έχουν, μόνο όταν εφαρμόζονται το ίδιο, για όλους...

Κάποιοι, πιστεύουν, ότι το Δημόσιο είναι απρόσωπο. Κάνουν λάθος. Έχει πρόσωπο, που σου επιβάλλει, σε καθοδηγεί, σε ελέγχει. Κι εσύ αντιστέκεσαι. Όσο μπορείς. Όσο έχεις φωνή. Όσο σε αφήνουν, να το κάνεις. Έχει και κανόνες. Που οφείλεις να εφαρμόζεις. Όχι συγκρίνοντας, αλλά  συλλογικά. Να σκέφτεσαι, όχι μόνο εσένα, αλλά και τους άλλους. Να έρθεις στη θέση τους. Να μπεις στη ζωή τους. Στο μυαλό τους και πολλές φορές, στην ψυχή τους.

Εδώ, το Κράτος, δηλώνει απών, με την παρουσία του. Οξύμωρο, αλλά αληθινό. Να λοιπόν η ευκαιρία, για να δείξετε, εσείς που κρατάτε την άκρη του νήματος, πως στο ΕΚΑΒ, η ισονομία είναι το αυτονόητο και δε χρειάζεται να τη διεκδικεί κανείς , κατ΄ουδένα τρόπο...

Πόσοι, από εσάς μπορούν;





About " "

Το EKABNews έχει δημιουργηθεί και υποστηρίζεται από εργαζόμενους του ΕΚΑΒ με σκοπό την συγκέντρωση των δημοσιευμάτων που αφορούνε την υπηρεσία και όχι μόνο.. Η ενημέρωση των συναδέλφων , η παρουσίαση διάφορων θεμάτων που αφορούνε τον χώρο, η προβολή των τοπικών νέων ανά παράρτημα, αλλά και η γενικότερη προβολή του ΕΚΑΒ.. είναι μερικοί από τους στόχους της σελίδας. Ευχαριστούμε για την υποστήριξη!

2 σχόλια :

  1. Η διοίκηση και οι συνδικαλιστές είναι οι υπεύθυνοι. Είναι αυτοί, οι οποίοι θα έπρεπε να διαφυλάττουν τις αρχές της ισότητας, της ισοπολιτείας, της αντικειμενικότητας, της αξιοκρατίας, της λογοδοσίας και του δίκαιου. Είναι αυτοί που επιτρέπουν στο να γίνονται διακρίσεις, και ανισότητες μεταξύ των εργαζομένων. Έτσι ενίοτε βγαίνουν αμετάκλητες δικαστ_Αποφάσεις πληρωμής από μη χορήγηση επιδομάτων σε πληρώματα τα οποία έπρεπε να λαμβάνουν και δεν τα λάμβαναν λόγω διάκρισης από τη διοίκηση. Για αυτή τη στάση τους θα λογοδοτήσουν σε κάποιον ; θα απολογηθούν ως είθισται ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε τους φίλους αναγνώστες:

ΟΧΙ SPAM,
ΟΧΙ GREEKLISH,
ΟΧΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

Παρακαλούμε το σχόλιό σας να είναι σχετικό με την παραπάνω ανάρτηση.
Γενικές απορίες μόνο στη σελίδα μας στο facebook.

 
Copyright © 2013 EKABNews