ΕΙΔΗΣΕΙΣ

5/6/21

Τι; Διασώστρια, στο ΕΚΑΒ; Οχι, όχι...

 

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2021

EKABNews

 

Αφιερωμένο στις Διασώστριες του ΕΚΑΒ

 

Τι; Διασώστρια, στο ΕΚΑΒ; Οχι, όχι...

5/6/2021

 

Γράφει η Ιωάννα Νίτσιου

Μια πραγματικότητα, που θυμίζει παραμύθι, αλλά όχι αυτό, που στο τέλος γίνεσαι πριγκίπισσα, κι έρχεται ο πρίγκιπας να σε σώσει..

Με την κούκλα στα χέρια, απαντούσε η μικρή Κατερίνα, όταν τη ρωτούσαν στο χωριό, τι ήθελε να γίνει, όταν μεγαλώσει.. Κι εκείνη, χωρίς δισταγμό, απαντούσε: Θα γίνω γιατρός. Αυτό θα γίνω. Κι οι άλλοι, γέλαγαν, γιατί το θεωρούσαν αστείο. Τους εξέταζε όλους στην οικογένειά της. Αγρότες άνθρωποι. Ολημερίς στα χωράφια. Και το βράδυ, τους έβαζε δήθεν αλοιφές, να  μαλακώσει τα ροζιασμένα τους χέρια και θερμόμετρο για να δει, αν έχουν πυρετό. Παιχνίδι, κι αλήθεια μαζί.  Από ένα μικρό χωριό η καταγωγή της. Τα Μαζέικα.

Η Κατερίνα, μεγάλωσε, αλλά δεν κατάφερε να γίνει γιατρός. Ο κ. Μανώλης, ο πατέρας της, στην πιο δύσκολη για εκείνη ηλικία, καθώς πήγαινε ένα πρωί με το τρακτέρ στα χωράφια, από τη γνωστή διαδρομή, βράχια από κατολίσθηση, κι όχι μόνο, του έφραξαν το δρόμο και αναποδογύρισαν το τρακτέρ, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο...

Ο θρήνος στο χωριό ήταν μεγάλος. Κι η Κατερίνα το έμαθε, καθώς έκανε την ώρα εκείνη στο σχολείο, θρησκευτικά. Σε λίγο καιρό, θα έδινε εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο. Αλλά μετά από αυτήν την συμφορά, εκείνο που είχε σημασία ήταν, το πώς θα τα φέρει βόλτα η οικογένειά της.. Έτσι, τη χρονιά αυτή, βοήθησε τη μητέρα της να σταθεί στα πόδια της και να μπορέσει να ξαναβάλει τη ζωή τους σε τροχιά.. Τα όνειρά της, είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν.

Ωστόσο, ένα απόγευμα, ήρθε ένας ξάδερφος της μητέρας της από την Αθήνα για να τους δει και πάνω στην κουβέντα, της πρότεινε να γραφτεί στη σχολή του ΕΚΑΒ. Η Κατερίνα, μπορεί να ενθουσιάστηκε με την ιδέα, αλλά αμέσως σκέφτηκε, ότι αυτό θα σήμαινε να αφήσει την οικογένειά της, να μείνει στην Αθήνα και φυσικά, τα επί πλέον έξοδα που θα σήμαινε μια τέτοια απόφαση.

Σκεφτείτε το είπε ο ξάδερφος της μητέρας της, κι αν είναι, τώρα που θα ανέβω Αθήνα, έρχεται και το Κατερινάκι μαζί και πάμε να κάνουμε την αίτηση..

Η μητέρα της, αν και δεν κατάλαβε πολλά, βλέποντας το φωτισμένο πρόσωπο της Κατερίνας συμφώνησε.. Έτσι, η Κατερίνα, βρέθηκε να σπουδάζει στο ΙΕΚ του ΕΚΑΒ. Αλλά η μητέρα της πίστευε, ότι η Κατερίνα όταν τελείωνε τις σπουδές της, θα δούλευε σε γραφείο. .Κι η Κατερίνα δεν της το αρνιότανε..

-Μαμά, μαμά, με πήρανε στο ΕΚΑΒ. Της είπε μια μέρα στο τηλέφωνο. .Από αύριο θα δουλεύω στο ασθενοφόρο. Θα σώζω κόσμο, μαμά.. Θα είμαι Διασώστρια!

Τι; Διασώστρια στο ΕΚΑΒ; όχι, όχι.. Πάει η μέση σου Κατερίνα. Πώς θα ανοίξεις σπίτι; Κι αν κολλήσεις κάτι; Πώς θα κάνεις οικογένεια, παιδιά; Όχι, όχι..

Αλλά η Κατερίνα, ακολούθησε το βήμα του Διασώστη. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, στο καθήκον. Με κάθε προσωπικό κόστος. Χωρίς όφελος, αλλά με απόλυτη συνέπεια. Και η μέση της την πόνεσε και ατελείωτα βράδια δεν κοιμήθηκε και δεν είχε σχεδόν ποτέ προσωπική ζωή, δεν κατάφερε αρκετά χρόνια, να κάνει γιορτές με την οικογένειά της, διακοπές με τους φίλους ή με τους δικούς της ανθρώπους, δεν της έδωσαν repos όταν ζήτησε, πήγε στη δουλειά άρρωστη, με πυρετό, αλλά ποτέ της δεν παραπονέθηκε. Ποτέ δεν λύγισε. Χαμογελώντας, έκρυβε τον πόνο της.

Στην πανδημία, δήλωσε εθελόντρια στον Ερυθρό Σταυρό. Να βοηθάει κόσμο στον ελεύθερο χρόνο της. Να σώζει ζωές. Τυλιγμένη στην άσπρη στολή να παρηγορεί με τον καλό της λόγο, κάθε ασθενή που μετέφερε με το ασθενοφόρο, σαν να ήταν δικός της άνθρωπος. Κι όταν κάποια στιγμή έβγαζε την στολή, πολλές φορές, δεν αναγνώριζε τον εαυτό της.. Σημάδια στο πρόσωπό της, παντού. Μελανιές, που θύμιζαν αγώνα σε ρίνγκ...Κι ένα μόνιμο πόνο, στη μέση και στα πόδια.. Της τα έλεγε η μητέρα της, αλλά αυτή εκεί. Με πείσμα. Για τον συνάνθρωπο..

Γνώρισε από κοντά, τους πολιτικούς συμπολίτες μας, που της έσφιξαν το γαντοφορεμένο της χέρι, που τη χειροκρότησαν, που της έταξαν... Εκείνη, όμως ήξερε, πως όλα αυτά, ήταν λόγια.. Ήταν για λίγο. Έτσι για να απαθανατίσει ο φακός τις στιγμές.. Γι αυτό, κι από μέσα της, γελούσε.. Γελούσε, αλλά..

Αλλά, της Κατερίνας, μην της τάξεις...Γιατί αυτή, δεν έκανε απλά το καθήκον της. Η Κατερίνα, έδωσε τον εαυτό της. Το χρόνο της. Τον ύπνο και τον ξύπνιο της. Την οικογένειά της. Το χαμόγελο και το δάκρυ της. Κι ήταν εκεί. Όχι γιατί της έταξαν, αλλά γιατί ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Αλλά, της έταξες και δεν; Τέτοια αχαριστία;

Ε, αυτό, την ξεπέρασε. Αυτό το θεώρησε προδοσία. Και ήταν. Κι ήρθε ο καιρός, να πάρει κι εκείνη, τα μέτρα της.

Η κάθε Κατερίνα, Διασώστρια του ΕΚΑΒ, ίσως έχει μια παρόμοια ιστορία, με όνειρα, για το πως θέλει τη ζωή της μέσα στο ΕΚΑΒ, για το πώς θα ήταν η ζωή της, εάν δεν υπηρετούσε τον άνθρωπο, κρυμμένη πίσω από ένα γραφείο, με ονοματεπώνυμο.,.  Για την Κατερίνα του δρόμου, είναι ότι λέει το σήμα του ασθενοφόρου.. Β1, Α23, Α40... Όλες τους ανώνυμες..

Είναι γυναίκες, μητέρες, σύντροφοι, αλλά πάνω από όλα, ωραίοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!

Κι εσείς, οι πολιτικοί μας συμπολίτες, κοιτάζεστε στον καθρέφτη του εαυτού σας και κάνετε πρόβες, για την επόμενη εκδήλωση θαυμασμού, μπροστά στις κάμερες, χωρίς αναστολές, για όσα λέτε και υπόσχεστε. Στην κάθε Κατερίνα.

Τι; Διασώστρια στο ΕΚΑΒ; Όχι, όχι..

Μια πριγκίπισσα, που τελικά δεν ήρθε κανένας πρίγκιπας για να τη σώσει...






About " "

Το EKABNews έχει δημιουργηθεί και υποστηρίζεται από εργαζόμενους του ΕΚΑΒ με σκοπό την συγκέντρωση των δημοσιευμάτων που αφορούνε την υπηρεσία και όχι μόνο.. Η ενημέρωση των συναδέλφων , η παρουσίαση διάφορων θεμάτων που αφορούνε τον χώρο, η προβολή των τοπικών νέων ανά παράρτημα, αλλά και η γενικότερη προβολή του ΕΚΑΒ.. είναι μερικοί από τους στόχους της σελίδας. Ευχαριστούμε για την υποστήριξη!

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε τους φίλους αναγνώστες:

ΟΧΙ SPAM,
ΟΧΙ GREEKLISH,
ΟΧΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

Παρακαλούμε το σχόλιό σας να είναι σχετικό με την παραπάνω ανάρτηση.
Γενικές απορίες μόνο στη σελίδα μας στο facebook.

 
Copyright © 2013 EKABNews